Cięcie!
Jak plecy?
- Ale przywaliłaś. - Przeżyję.
To było niesamowite.
- Jesteś cała? - Nagraliście to? Tak.
- Powtórzymy to? - Jasne.
- Żartuję. Było super. - Dzięki.
- Wspaniale. - Dzięki.
Było świetnie!
Sprawdź. Idziemy.
Dalej!
Przyznam, że twój skok podniósł mi adrenalinę.
Dlaczego to robisz?
Taka praca.
Każdy musi z czegoś żyć.
Mnie nikt by do tego nie zmusił.
Nie.
Steph.
W domu Roya czeka na ciebie paczka.
Takie tam pierdółki i pamiątki.
Pewnie zechcesz je zatrzymać.
- Jasne. - Super.
A poza tym...
Roy rozmawiał z tobą o nieruchomości?
Nie.
Jasne.
Skontaktuje się z tobą wykonawca testamentu,
ale ja powiem ci pierwszy.
Wszystko ci zapisał.
Ziemię, dom.
Wszystko jest twoje.
Nie rozumiem.
Cóż,
byłaś dla niego ważna.
Ty i twoja mama.
Mnie jednak ciekawi,
czy chcesz zatrzymać tę ziemię.
Bo jeśli masz ją sprzedać,
to chętnie ją odkupię.
Dostaniesz tyle, ile będzie warta za dekadę.
Była dla niego wszystkim.
Nie chciałbym, żeby trafiła do kogoś, kto o tym nie wie
lub nie zajmie się nią jak my.
Tak.
Przemyśl to.
Sępy wkrótce zaczną krążyć.
Cudowny występ.
Załatw dla mnie paru złoczyńców.
Na razie.
WALKA Z GOLIATEM
Szybcy jesteście. Proszę.
Room service!
Proszę zostawić tutaj.
Billy, biorę dwie dychy, oddam ci.
Liczę.
Proszę.
Jordanie. Dziękuję.
Świetnie.
O rany.
Mam jajka, bekon, babeczki, gofry,
- tosty... - Wspaniale,
ale ja nie jadam śniadań. Smacznego.
Coś musisz zjeść.
Wystarczy mi kawa.
- Nie trzeba. - Chociaż sok.
- Boże. - Właśnie.
Pij.
- Przed tobą... - I już.
Jeszcze.
- Pij. - Nie lubię soku.
Dziękuję.
- Super. - Wiesz,
gdy poprzednio tu byliśmy,
dostaliśmy inny pokój, bo nie pamiętam tego widoku.
- A ty? - Ja niczego nie pamiętam.
Pamiętam twojego kuzyna Lemmy'ego,
przyczepę. Wyszliśmy stamtąd i urwał mi się film.
- Przykro mi. - Poważnie? Mogłam cię ostrzec.
Wszystko przez Dana i wspomnienia z liceum.
Myślisz, że sprzedają broń bandziorom?
Lepiej o tym nie myśl.
Nie wiem, czy jeszcze cię zobaczę.
Wiesz...
Odzyskałam forsę, więc masz mnie z głowy.
- Tak. - Ale...
- Dziękuję za wszystko. - Jasne.
Nie lubię pożegnań, więc powiem: „Do zobaczenia”.
- No dobrze. - Zawsze możesz się odezwać.
- Naprawdę? - Jasne.
- Na pewno? - Tak.
Przytulisz mnie?
- Pewnie. - Super.
Proszę.
Trzymaj się.
Powodzenia w sądzie.
Dziękuję.
Tak sobie myślę... Zaczekaj.
Przecież chodzi o wodę.
- No tak. - Może ten gość ci pomoże,
przecież zajmuje się wodą.
No pewnie. A kto to?
Jakiś Spencer. Poznaliśmy go tutaj.
Mówił: „Zawieram supertajne umowy”.
Cokolwiek to znaczy.
Nie kojarzę gościa.
- Z imprezy. - Nie pamiętam.
Muszę lecieć.
- Ale pamiętaj. - No?
Facet to ciężki przypadek.
Zrobić ci kanapkę...
- Nie. - ...na drogę?
Nie trzeba.
Czekam na tatę.
Pójdę sobie, gdy się zjawi.
Będzie lada chwila.
Streszczę się.
Przykro mi.
Roy był dobrym człowiekiem.
Wasza relacja była skomplikowana.
Twoja mama dawno chciała ci o nim powiedzieć,
ale jej nie pozwalał.
Nie chciał się wtrącać.
Nie chciał się wtrącać między ciebie a Joego.
Traktuję Joego jak ojca.
Nawet jeśli to źle.
Roy był ważny dla Wade'a
i dla mnie.
Był przy nas,
gdy mama odebrała sobie...
Gdy odeszła.
Obie straciłyśmy kogoś bliskiego.
Gdybyś chciała pogadać...
Chcesz mojej ziemi.
A najbardziej miejsca w zarządzie.
Owszem, ale...
Najpierw Wade, teraz ty.
Ziemia jest cenniejsza, niż mi się wydaje.
W takim razie...
Chyba jej nie sprzedam.
Jest i tata.
Miło było.
Diana mnie wyrzuciła. Już po knajpie.
Nie mamy gdzie mieszkać.
Nie mogę przestać.
- Przykro mi. - Dość.
Wszystko gra?
- Tak. - Na pewno?
No dobrze.
Co ty robisz? Dawaj to.
Dawaj.
Idziemy.
Ty też. Idziemy.
Do środka. Teczka.
Szlag.
Chryste!
SĘDZIA BOYD PAXTON
Widać 90%. Zostaje nam 10%.
Nie mogę. Idzie dobrze, ale...
Patrz.
- Co? - Spójrz.
Ale pewna siebie.
Wiesz, że wrony to najinteligentniejsze zwierzęta niebędące ssakami?
Przebijają nawet delfiny.
Na ich skrzydłach widać tęczę.
Kurwa. Spoko.
Są niesamowite.
Billy, przynieść ci kawę?
- Cześć, Marva. - Cześć.
Za rzadko cię widzę.
Dobrze, że jesteś.
Też się cieszę.
Aleś ty piękna.
- Dziękuję. - Marva, przeszkadzasz.
Państwa pozew
ogranicza się do mieszkańców, którzy nie mają bieżącej wody.
Panie McBride,
państwa pozew
ogranicza się do mieszkańców, którzy nie mają bieżącej wody, tak?
Tak, Wysoki Sądzie.
Wszystko w porządku?
W najlepszym.
A później odlatują.
Upewniają się, że wszystko gra,
a później odlatują.
Chronią nas.
...dojść do tego, kto nie ma wody,
a następnie dołączyć jako indywidualnych powodów?
Tak, Wysoki Sądzie,
ale to głównie pracownicy na czarno,
- którzy boją się o pracę. - Rozumiem.
To ważne, ci ludzie nie mają wody.
- To pilne. - Nie ma czasu...
- Pilne. - ...by wszystkich zebrać.
- Pilne. - To pilne. Co?
Ma pani coś do dodania, pani Sen?
Widziałaś to?
- Proszę o zgodę na podejście. - Udzielam.
Doszło do nielegalnego nagabywania.
Wnoszę o odrzucenie pozwu ze względu na naruszenie etyki zawodowej.
Przez kogo? Billy.
Pani, pani Solis-Papagian.
Że co? Billy.
Z chęcią panią oświecę.
Proszę.
- Panie McBride! - Billy?
Pani pierwotny klient, Eugene Bennett,
poprosił państwa o pomoc w sprawie śmierci zawinionej.
Owszem.
Ale nie dało się jej wykazać,
więc zaproponowaliście państwo pozew grupowy?
To niedopuszczalne pytanie,
a ktoś powinien natychmiast
zgłosić sprzeciw.
Pan Bennett nie był zadowolony z rozwoju wydarzeń.
W końcu zmarła mu żona.
Świadek jest wrogo nastawiony?
Nie no, pewnie.
Zatwierdzam.
Wystarczy „tak” lub „nie”.
- Spoko, Wysoki Sądzie. - Nie „spoko”.
- Tak, Wysoki Sądzie. - Dziękuję.
Jasne.
Czy pan Bennett chciał pozwu grupowego?
Potrzebny mi nowy długopis.
Nie.
Bała się pani utraty klienta,
więc wystąpiła pani w telewizji, aby zachęcić innych do udziału.
Nie tak to ujęłam.
Panie strażniku.
Jeśli mieszkacie w Blackwood
i nie macie dostępu do bieżącej wody,
odezwijcie się.
Możecie pomóc nam w tym przedsięwzięciu.
Brzmi jak nagabywanie.
Wie pani, że nie taki był mój cel.
Nie cel jest ważny, ale środki.
Na spotkaniu była Violet Webster,
wszystko słyszała, prawda?
Ta. Posłuchaj, parówo, też tam byłaś, więc wiesz...
Ta pani jest w ciąży.
Proszę zważać na słowa.
- Dziękuję. - Zabierz to stąd.
Proszę.
- Zabierz. - Jasne.
Szukaliśmy świadków, nie klientów.
Powiedziała pani, że to spotkanie z klientami,
prawda?
Stwierdziła pani, że obecni tam ludzie
to potencjalni klienci.
To nieprecyzyjne.
Ale gdy pan Bennett zrezygnował,
poszła pani do pani Webster. W indywidualnej rozmowie
- prosiła pani ją o wniesienie pozwu. - To ty.
Prawda?
Tak.
Wysoki Sądzie, pani Solis-Papagian...
- Solis-Papagian. - Solis-Papagian.
- Zabrałaś? - Tak, już go nie ma.
- Wiemy. - Wysoki Sąd wie.
- Dziękuję. - Ona nie.
Proszę kontynuować.
Pani Solis-Papagian przyznała się do nagabywania do złożenia pozwu,
co stanowi naruszenie etyki zawodowej.
Nie powinna wykonywać zawodu
i nie może bronić interesu grupy.
Sąd powinien odrzucić wniosek i zabronić dalszego postępowania.
Panie McBride.
Co pan na to?
Świadek jest pański.
Żałosny pijak
w żałosnym garniturku.
Też nie wyglądasz najlepiej.
Co?
No co?
- Co pan powiedział? - Nieważne.
Cześć.
- Witaj. - Cześć.
No to...
Czemu...
Czemu woziła wodę?
Dlaczego pani Webster dostarczała wodę, gdy przyjechałam tu po raz pierwszy,
zepsuł mi się samochód, a ona mi pomogła?
Tak.
Bo mieszkańcy nie mają wody.
Nie?
To okropne.
Pojechałam z nią dostarczyć zgrzewki,
więc widziałam to na własne oczy.
Zanim narodził się pomysł pozwu grupowego.
Wcześniej.
Tak.
Stwierdziłabym wręcz, że moja relacja z panią Webster
stanowiła podstawę do wszczęcia postępowania,
a nie była nagabywaniem z mojej strony.
Billy, serce me się raduje,
gdy widzę taką lojalność,
nawet wobec farbowanej prawniczki łasej na najprostsze sprawy.
Nie waż się, kurwa, tak o niej mówić.
Powiedziałam tylko, że świadek prowadzi własne przesłuchanie.
- Nie. - Na razie to dopuszczę.
Wydaje się pan rozkojarzony.
Porzucił mnie.
Ciebie też porzuci, jak wszystkich, których kochał.
A pewnego dnia, już wkrótce,
umrze,
samotny i zagubiony.
Smutny koniec żałosnego pijaka.
Amen.
Panie McBride?
Wiem, że się nie pożegnałam.
Też się nie pożegnałem.
Czego nie zrobiłeś?
Nie pożegnałem się.
Wiesz, że coś, co jesteś gotów zrobić za darmo, nie ma ceny.
To prawda.
Prawda.
Wysoki Sądzie?
Tak?
Moja wspólniczka...
Nie zna jej sąd.
Nie ma znaczenia, co powiedziała, a czego nie.
To bez znaczenia.
A co ma znaczenie?
To,
że dostrzegła cierpienie i zrobiła coś, czego ja nie mogę.
Ci ludzie nie mieli wody,
a ona musiała im pomóc.
No i?
Koniec pytań?
Nie mam więcej pytań.
To było coś.
Proszę usiąść.
Daliście państwo z siebie wszystko,
ale uważam, że doszło do nagabywania.
Cholera.
Przychylam się do wniosku obrony i odrzucam pozew.
Skontaktuję się również ze stanową palestrą.
- Tego typu zachowanie... - Będę pracował za darmo.
- Proszę? - Będę pracował za darmo.
Nagabywanie nie ma zastosowania, jeśli działamy pro bono.
Nie pobiorę wynagrodzenia.
Cóż...
Jeśli nie uzyska pan żadnych korzyści,
dopuszczam postępowanie sądowe.
Nie mówi sąd poważnie.
Proszę traktować to jak wygraną.
Nic więcej pani nie ugra.
Zakańczam posiedzenie.
Proszę wstać.
Oficjalnie pozwałam zarząd?
Tak.
Świetnie poszło.
- No dobra. - Trzymajcie mnie.
Coś ty odjebał?
- Coś... - Ani słowa.
Wspólnicy podejmujący decyzje osobno?
- Znowu pro bono? - To nie tak.
Ani słowa.
Idź się prześpij. Nie chcę z tobą gadać.
Coś jest nie tak. Nie wiem co,
ale pozwól mi chociaż wyjaśnić.
Szlag.
Cześć.
Cześć, Billy. Słuchaj.
No?
Właśnie byłam u Denise.
Gdy weszłam, była pijana w sztok,
a był środek dnia.
Jej współlokatorka mówi, że sporo pije.
To nie pierwszy raz.
DZIWKA
Martwię się o nią.
Jest teraz przy tobie?
Nie, kazałam jej iść pod prysznic.
Niech do mnie zadzwoni.
Jasne. Ale powinieneś tu przyjechać.
Pogadać z nią.
Jasne.
Dzięki za opiekę.
Nie ma sprawy.
Coś nie tak?
Chyba mi odbija.
Mam zwidy.
Może to guz mózgu... Nie wiem.
Mam omamy. Widzę jakieś bzdury.
Przerażasz mnie.
Nie chciałem.
Mówię prawdę.
Kocham cię.
Nie musisz mówić, że ty mnie też. Wszystko rozumiem.
Chciałem, żebyś wiedziała.
Wiesz, że mi na tobie zależy.
Wiem.
Wszystko po kolei.
Córka cię potrzebuje.
Wiem.
Zadzwoń, jak wrócisz do Los Angeles.
Jasne.
Ty pierwsza się rozłącz.
Cześć.
Nareszcie cię mam.
Odpowiedziałam już twojej mamie.
Nie spodobała jej się odpowiedź.
Ona nie przyjmuje odmowy.
Nigdy nie walczyłeś uczciwie.
Odpuść, zanim cię połamię.
Nienawidzę cię!
Co za ciota.
Coś ty powiedziała?
Stój!
Pierdol się.
Cholera.
- Jesteś cały? - Tak.
Wcale nie.
Jestem.
Złamałeś rękę.
Nie.
Podrzucić cię?
Nie trzeba.
Dzięki.
Przejdę się.
Pierdol się.
Wypierdalać.
Zawsze był fiutem,
gdy chodziło o ciebie.
On ogólnie jest fiutem.
Chce zaimponować
naszej mamie.
Nie ufam jej.
To skomplikowana kobieta.
Tak naprawdę
wcale jej nie znasz.
Co chcesz powiedzieć?
Nic.
Mów!
No mów!
Co ty robisz?
Rusz się, paniusiu!
To miejsce parkingowe!
Poważnie?
OSTATNIĄ TWARZĄ, JAKĄ ZOBACZYSZ PRZED ŚMIERCIĄ, BĘDZIE TWOJA
Długo tu sterczysz?
Co ty wyprawiasz?
Wiesz...
Przeżyłam coś niesamowitego.
Długo tu siedzisz?
Nie wiem.
Miałam już iść, ale zobaczyłam byłego męża.
- Co on tu robił? - Poszliśmy na spacer, gadaliśmy.
Poczułam się o wiele lepiej.
Nagle spod ziemi wyszedł facet,
jak z łodzi podwodnej.
Otworzył się jakiś właz.
Zapytał, czy się zgubiłam.
Odparłam, że właśnie się odnalazłam.
- Pytanko. - Był cały brudny.
- Posłuchaj. - No?
Piłaś może coś o dziwnym smaku? Jakiegoś drinka?
- Może brałaś leki? - Nie, tylko...
Bo ja też mam jakieś zwidy.
Widziałem rzeczy, których nie było.
Jadłam tylko śniadanie. Może to przez gofry.
Ja nie jadłem gofrów.
A co jadłeś?
Nic.
Piłem tylko ten zasrany sok.
- Ja go dopiłam. - Serio?
- Całą szklankę. - Chodź.
Wszystko gra?
Posłuchaj.
Wracaj do pokoju.
Niedługo przyjdę i zawiozę cię do domu.
Dobrze.
Wezmę prysznic.
Cuchnę jak asfalt. Czujesz?
Nie.
- Pa. - Pa.
Żona się zjawiła.
To nie moja żona.
Ale powiedziała mi wszystko.
To prawda, byłem tu już.
Zatem pamięta pan moje słowa.
Wiem jedno.
Na pana miejscu pogadałbym z kucharzami
o jakości śniadania, bo było lekko nieświeże,
rozumie pan.
Coś nie tak?
Może to wypadek, a może nie.
Tak czy siak, mogę was pozwać.
Nie wiem, co pan sugeruje.
Dobrze pan wie.
I niech tak zostanie.
Diano, mówi Joe.
Skurwiel wie.
...i popraw sobie humor.
Strząśnij stres...
- Patty? - Rany. No.
- Pani Blackwood panią przyjmie. - Dobrze.
Proszę za mną.
A co pani, kompas? Chwileczkę.
- Cześć. - Witaj.
Jak tam?
- Dziękuję. - Dziękujemy.
Może coś do jedzenia? Przekąskę, sok?
Nie trzeba.
- Usiądź. - Jasne.
No dobrze.
Cieszę się, że przyszłaś.
W czym mogę pomóc?
Chcę omówić sprawę restauracji Gloria's.
Ciężka sprawa.
Tak?
Cóż,
rozmawiałam z bratem.
Nie chciałam jej zwalniać, ale tak będzie lepiej.
Reakcja ludzi?
To mała mieścina.
Myślałam, że nie interesują cię sprawy brata.
Zazwyczaj tak, ale ten pozew wszystkim nam zaszkodził.
Powinniście lepiej traktować pracowników.
W końcu cierpią przez wasze interesy.
Moje interesy?
Takie jak darmowa klinika i kawiarnia organiczna?
Chodzi mi o kawiarnię.
- No tak, to dla nich problem. - Właśnie.
Gloria i Violet są urocze,
więc wcale ich nie winię, ale proces to proces.
Wybrały stronę, musieliśmy zareagować.
W gówniany sposób.
Naprawdę ci na nich zależy.
Wybacz.
Coś tu mam.
Nie mogłam się oprzeć.
Co to takiego?
Może tego nie wiesz,
ale moi synowie są adoptowani.
Mam sentyment do dzieci,
które dorastały w rodzinach zastępczych.
Jasne.
Nie zawsze wiadomo, skąd pochodzą.
Wiem, że ty też tak dorastałaś.
Znajoma z pomocy społecznej
sprawdziła twoją historię.
Zastanawiałaś się kiedyś,
czy chcesz poznać swoją biologiczną matkę?
To niestosowne.
Ja to widzę inaczej.
Wal się.
Naprawdę.
Ciężko jest zdobyć takie informacje.
Mam to gdzieś.
Patty.
Chcę tylko pomóc.
Pomóż Violet i Glorii.
Dobrze.
Pogadam z bratem. Zobaczymy, co da się zrobić.
Szczególnie jeśli chodzi o dom Glorii.
- Pogadaj. - Jasne.
Masz ochotę na olejek z konopi?
Wsadź go sobie w dupę.
Łagodzi stres.
- Zabrałaś wszystko? - Tak.
Nic nie zostało pod łóżkiem?
- Nie. - No dobrze.
Nie chcę się wyprowadzać.
Wiem, ja też.
Gloria?
Tak?
Oto twój czek.
Czek?
Za co?
Za wszystko.
Może się przydać na zaliczkę.
Dla ciebie albo księżniczki.
Na dom, samochód, cokolwiek.
Chryste!
Dwadzieścia tysięcy?
Od kogo?
Nie kłopocz się tym.
Kto to był?
Nie wiem, skarbie. Chodźmy.
Halo?
Dzień dobry.
Mówi Gloria z restauracji Gloria's. Rozmawiam z Brittany?
Tak.
Przepraszam, nie wiedziałam, do kogo zadzwonić.
W czym mogę pomóc?
Właśnie dostałam bez wyjaśnienia czek na 20 tysięcy od obcej kobiety.
Pieniądze się przydadzą,
ale nie znam tej firmy.
- Jestem głodna. - Wiem.
Nie wiem, co to za firma ani dlaczego mi płaci.
Jak się nazywa?
„Fer de Lance”?
Wyślij mi zdjęcie czeku.
Jasne.
Dziwna sprawa, nie?
Sprawdzimy to.
Nie martw się.
- Wspaniale. - No dobrze.
- Dziękuję. - Dzięki.
- Na razie. -Pa.
Miałam zły dzień i trochę wypiłam.
Wielkie halo o nic.
To nie nic.
Nie chcę, żebyś poszła złą drogą.
I kto to mówi.
Właśnie.
Ja też tak zaczynałam na pierwszym roku.
Nie miałam problemu, aż było już za późno.
No cóż,
dzięki za wykład.
Koniec pogadanki?
Podasz mi to?
No dobra.
PIEKIELNA DZIWKA
O co chodzi z tą piekielną dziwką?
To bandzior.
Powinnaś odpuścić.
Jak ty możesz odpuszczać? Dlaczego nic nie zrobimy?
A co mam zrobić?
To ty jesteś genialnym prawnikiem.
Dzięki.
Powinna siedzieć.
Mam zajęcia.
Do zobaczenia.
Gdybyś zechciał wrócić do Los Angeles.
Będę próbować.
Dzięki.
Pamiętasz Glorię?
- Z tej restauracji? - Tak.
Dostała podejrzany czek na kupę forsy.
To może mieć związek ze sprawą.
Marva się tym zajmie.
Wybacz, że cię wystraszyłem.
Nie szkodzi.
Jak rozmawialiśmy przez telefon...
- To był dziwny okres. - Billy.
Nie szkodzi.
STO LAT, ANTON - STO LAT, DARIO
Ktoś ma jakieś wyjaśnienia?
Podbite oko,
gips.
Kryje się za tym jakaś historia.
Nie? Diano?
Może ty?
Jak ci minął dzień?
Cóż, u mnie...
Nic ciekawego.
Na planie nie było nic ciekawego?
Rozmawiałaś ze Stephanie.
Wszystko jasne.
- Czyżby? - Tak.
Później to omówimy.
Planujesz naszą przyszłość, a to raczej sprawa całej rodziny.
No dobrze.
Pomówmy teraz.
Nie mam ochoty. Pójdę się położyć.
A tort i prezenty?
Na to też nie mam ochoty.
A na co, kurwa, masz?
Na pewno nie na bycie zdradzoną.
Kiepskie uczucie, co?
Chcesz mi dać nauczkę?
O nie.
Starego psa nie nauczysz.
Co za złośliwy kutas.
Zadam ci pytanie.
Gdy zaproponowałaś, że odkupisz ziemię Roya,
czyich pieniędzy chciałaś użyć?
Tych, które dla ciebie zarobiłam.
Chętnie wypiszę ci czek na twoje usługi.
Co się dzieje?
Przed rozmową ze Stephanie
powinniśmy byli to uzgodnić.
Wspólnie. Dość, Anton!
Jakoś do mnie nie zadzwoniłaś, zanim do niej poszłaś.
Może chciałam cię zaskoczyć.
Wręczyć ci akt notarialny w prezencie.
- Może. - Może dlatego, że cię kocham.
- Chciałam... - Zawsze to „może”!
Coś ci powiem.
Jasne.
Ja zajmę się jego ziemią.
Po tym, jak opuścił ten świat,
choć tyle możesz dla mnie zrobić.
Nie teraz.
Mam pytanie.
Mów.
Dlaczego nas adoptowałaś,
skoro nas nie chciałaś?
Odbiło ci?
Nie chciałaś nas utopić?
Mówiłaś, że to wypadek.
Ciężarówka nas zepchnęła.
Dlatego wpadliśmy do wody.
Tak mówiłaś.
Kto ci to powiedział?
Idź po brata.
Obu was bardzo kocham.
Ale obaj mnie rozczarowaliście, więc muszę was ukarać.
Powiedzcie mi, co zaszło.
I dlaczego muszę was ukarać.
Zwątpiłem w ciebie.
I?
Nigdy więcej tego nie zrobię.
Zawiodłem cię.
I?
To się nie powtórzy.
No dobrze.
W takim razie...
Jeden patrzy, drugi dostaje.
Wybieraj, Anton.
Będę patrzył.
Pamiętaj.
Kocham cię.
Nie wiem, po co tam wracasz.
Nie zamówię już śniadania.
Że co?
Oni obserwowali mnie, więc teraz ja popatrzę na nich.
Kiepski pomysł.
Chcesz się zamienić?
Nie. Że co?
Tak myślałem.
Żarcie przyjechało.
Jasne. Zadzwonię, jak wrócę z Sacramento.
Jasne. Nara, świrze.
Pa.
Boże.
Zluzuj majty!
SOOP - GDYBYŚ ZMIENIŁA ZDANIE - DIANA
AKT URODZENIA - PATRICIA LUKIN
Jak Pocahontas zatrzepocze rzęsami, uwierzysz jej we wszystko!
Jak mam jej nie nazywać?
No co?
Zasrany dupek.
Jeb się!
Bo tego nie zrobiła!
Miej na to oko.
Masz okulary, to patrz.
Nic.
Niektórzy czynią wiele dobra, co zachęca do tego nas.
Niektórzy podejmują złe decyzje.
Ich grzechy są dla nas ostrzeżeniem.
Zaśpiewam wam teraz pieśń
o chłopcu, który zszedł z prostego, wąskiego szlaku,
obierając złą drogę.
Jak to bywa z bandytami, wybór przypłacił życiem.
Nazywał się Billy Kid.
Oto prawdziwa historia Billy'ego Kida
Co w desperacji od zła się nie migał
Biedny Billy zszedł z dobrej drogi
Tak wpadł do grobu, nie patrząc pod nogi
DEPARTAMENT GOSPODARKI WODNEJ
Dzień dobry.
Spencer Jackson.
Billy McBride.
Poznaliśmy się już.
Niewiele pamiętam, ale to ponoć była szalona noc.
Dobry skurwiel z ciebie.
Ładnie mnie spiłeś.
Od studiów tak nie pochlałem.
Czasem tak działam na ludzi.
Jasne.
A co to za laska od ruletki?
- Cóż... - Jak ona tyle wygrała?
Chyba po prostu jej się poszczęściło.
- Nie wiem. - Uwielbiam to kasyno.
Tak.
To straszna dziura, ale na zadupiu.
Sporo tam kręcę na boku.
Nie wątpię.
W czym mogę pomóc?
Jestem prawnikiem.
Co przeskrobałem?
To się okaże.
Pozywamy zarząd gospodarki wodnej w Blackwood.
Jak mogę pomóc?
Liczyłem na informacje w sprawie porozumienia z Big Sur.
- Big Sur? - Tak.
Byłeś tam, nie?
Byłem, fakt,
ale pierwsze słyszę o porozumieniu.
No tak, poufne dane. Załatwię to.
Dowiem się, kto tam był,
a wtedy będę wiedział, kto za tym stoi i co ma do stracenia.
Reputację, karierę, takie tam.
Na twoim miejscu zastanowiłbym się,
czy chcesz być maszynistą, czy gonić pociąg.
Reprezentujesz rząd,
więc założę się, że to twoim nazwiskiem
zatwierdzono prywatyzację publicznych zasobów.
Słabo.
Mam spotkanie o 11.
Czyżby? Co za niespodzianka.
Mam robotę.
Nie martwię się. Sam do mnie zadzwonisz,
jak ogarniesz, że ci miliarderzy
mają za sobą całą armię prawników, którym aż ślinka cieknie
na myśl o tym, że całą winę
zrzucą na ciebie.
Jeszcze się odezwiesz.
Dałbym ci wizytówkę,
ale większość z nich ma mój numer. Dasz radę.
Trzymaj się.
Wade, tu Spence.
Co się odpierdala w tym Blackwood?
O co chodzi?
Właśnie wyszedł ode mnie jebany McBride.
- Poważnie? - Tak.
Mam się martwić?
Spencer pyta, czy ma się martwić.
Powinien się telepać ze strachu jak pies srający na krze.
Co...
Lepiej?
Wal bez ogródek. Mamy kłopoty?
Co ze mną, Donaldzie?
Gdy kwitnie tak piękny kwiat,
zjawiają się pszczoły.
Bez zaproszenia.
Każdą z nich wyłapię
i oprawię.